rel='stylesheet' type='text/css'>

«

»

Siecieborzyce

Siecieborzyce (do 1945 Rückersdorf – Kreis Sprottau)– wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim, w gminie Szprotawa. Z Chich do Siecieborzyc jest około 12 km.

W dokumencie z roku 1274 Siecieborzyce znane są jako Villa Rodgari.Następnie nosiła nazwę na Rueckersdorf. Później przyjęła nazwę Domardz. Następnie w wyniku podziału administracyjnego kraju miejscowość znalazła się w województwie zielonogórskim pod nazwą Siecieborzyce. Wieś została zaludniona po wojnie w latach 1945-1946 przez osadników przybyłych z różnych stron kraju, najczęściej z Polski centralnej oraz województwa tarnopolskiego i lwowskiego.

Zabytki

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są:

 

  • kościół filialny pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej, gotycki z 1260 roku, XIV, 1508 roku
    – dawny cmentarz przy kościele, z połowy XIII-1970 roku
    – ogrodzenie z bramą, murowane z XV roku, XVIII wieku
  • zespół pałacowy, XVIII wieku , XIX wieku
    – pałac, z XVI wieku, XVIII wieku , XIX wieku:
    – dom mieszkalny
    – obora
    – brama wjazdowa
    – park.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Siecieborzyce

 

Tomasz Mietlicki na stronie  oprócz informacji ze strony Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zamieszcza plan odnowy miejscowości Siecieborzyce.

Miedzy innymi możemy przeczytać:

„O wartościach kulturowych Siecieborzyc decyduje wspomniana wcześniej historia oraz zachowane zabytki. Jednym z nich jest Kościół p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej, powstały w stylu wczesnogotyckim. Zbudowany został z kamienia w drugiej połowie XIII wieku. Wzmiankowany w źródłach historycznych już w 1273r. Przebudowany i rozbudowany o wieżę w 1508r. Wielokrotnie remontowany i odnawiany. Murowany z kamienia, sklepienia ceglane. Jednonawowy z węższym prostokątnym prezbiterium, przy którym od północy znajduje się zakrystia. W nawie sklepienie sieciowe wsparte na wewnętrznych skarpach, w prezbiterium gwiaździste. Zakrystia nakryta sklepieniem kryształowym. We wnętrzu świątyni znajduje się wczesnobarokowy ołtarz z 1588r., gotyckie drzwi z okuciami i zamkami i płaskorzeźbione płyty nagrobne – renesansowe i barokowe. W latach 1654-1668 siecieborzycki kościół graniczny służył także protestantom z północnej części dystryktu szprotawskiego i południowej kożuchowskiego. Na obszarze Kościoła zachowały się tablice nagrobne dawnych właścicieli i fundatorów. W 1744r zbudowano jeszcze ubogi ewangelicki dom modlitewny, który został zburzony w 1905 r. W 1875r. Bogumił Franke polecił zbudować na krańcu Siecieborzyc kaplicę rodową, która zachowała się do dziś z wyróżniającym się herbarzem. W drugiej połowie XIX w. ewangelicy, poza wsią założyli cmentarz. Cmentarz ten zaadaptowano dla potrzeb pochówków osób wyznania rzymsko – katolickiego. Drugim ciekawym obiektem zabytkowym jest pałac zbudowany w drugiej połowie XVI wieku jako dwór obronny, otoczony fosą. Zwrócony frontem na północ w stronę podwórza z zabudową folwarczną. Założony był na planie prostokąta z małym dziedzińcem pośrodku na miejscu starej obronnej siedziby rycerskiej, zapewne podobnej do wieży mieszkalnej w sąsiednim Witkowie. Dokument z 1690r. informuje o budowie nowego pałacu na miejscu mocno sfatygowanej budowli. Przed 1750 r. dwór został powiększony od południa i znacznie przebudowany, zwłaszcza w części frontowej otrzymując bardziej reprezentacyjny wygląd. Dalsze zmiany nastąpiły w wyniku przebudowy dokonanej w pierwszej ćwierci XIX w. w duchu neoklasycyzmu. W końcu XIX stulecia od wschodu dostawiona została weranda, a w 1925r. od zachodu parterowe dobudówki. Pałac jest budowlą murowaną z kamienia i cegły, piętrową i wieloczłonową. Najstarsza część renesansowo – barokowa skupiła się wokół wewnętrznego dziedzińca. Przebudowany ryzalit otrzymał formę klasycystyczną. Wszystkie skrzydła nakryte były dachami dwuspadowymi z powiekami, ryzalitem czterospadowym zwieńczonym wieżyczką z kopulastym hełmem i latarnią. Wnętrza częściowo przebudowane połączone są krytym krużgankiem obiegającym dziedziniec. W części parterowej zachowały się sklepienia krzyżowe i kolebkowo – krzyżowe oraz empirowy kominek. Ogólnie pałac ten jest mieszanką stylów renesansowego i barokowego. Wspomniany wcześniej przyległy park o powierzchni 2,8ha pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Jest on jedną z atrakcji tego miejsca.

Kościół p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej , pałac i park typu swobodnego są wpisane do rejestru zabytków i objęte ścisłą ochroną konserwatorską. Reasumując można powiedzieć, że największe znaczenie kulturowe w Siecieborzycach prezentuje interesująca architektura zabytków sięgająca czasów od średniowiecza do baroku oraz obiekty zabudowy zagrodowej z XIX w. „.

Szprotawa dnia 30 maja 2008 roku.

 

Na stronie Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków możemy przeczytać o pałacu:

Siecieborzyce – Pałac

Miejscowość leży przy drodze prowadzącej ze Stypułowa do Witkowa. Pałac otacza od północnego zachodu podwórze gospodarcze, a od wschodu i południa rozciąga się park. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1273, wówczas nazywała się Rodigeri Villa. Od 1406 roku, jako właściciel dóbr wymieniany jest Hans von Knobelsdorff. Po nim dziedzi­czyli synowie Wenzel, Johann, Nickel oraz Hans Starszy zwany też Parpusch. Od 1485 roku wymieniani są Bernard i Albrecht von Knobelsdorff. Można przypuszczać, że istniała wówczas w Siecieborzycach jakaś budowla mieszkalna, ale jej wygląd nie jest znany. Georg Steller w historii miejscowości podaje, że za czasów Hansa Christopha von Knobelsdorff (1622-1681) była to dwukondygnacyjna budowla, składająca się z solidnego, murowane­go przyziemia oraz szachulcowego piętra. Po Hansie dziedziczyli synowie Georg Friedrich i Christoph Gottlob. W 1690 roku wcześniejsza siedziba została przebudowana, dodano piaskowcowy portal oraz barokizującą w charakterze tablicę z herbem i inskrypcją, która głosiła, że inicjatorem przebudowy był Georg Friedrich. Taki stan własnościowy majątku trwał do roku 1744, w którym dobra zostały kupione przez baronową Amalie Esperan­ce von Reuss, która w roku 1759 przebudowała i znacznie powiększyła zbudowaną przez Knoblesdorffów siedzibę magnacką. Zrezygnowała z obronnego, dość skromnego charak­teru, na rzecz formy bardziej reprezentacyjnej. Przebudowane zostało piętro i dach, a ele­wacje zyskały bogatszy wygląd. Kolejne zmiany miały miejsce pod koniec XVIII wieku, za czasów hrabiego Friederica Christiana von Cosel (Cosell), który odkupił majątek za 70 000 talarów reńskich. Od roku 1792 właścicielem był Gottlieb Heinrich Francke, któ­ry zmarł w roku 1814 i pozostawił majątek swoim spadkobiercom. Od roku 1881 do 1945 dobra w Siecieborzycach pozostawały w rękach rodziny Maetschke. Dwór zwrócony fasa­dą w stronę północną, zbudowany został z kamienia i cegły, tynkowany, założony na rzucie połączonych ze sobą prostokątów, co uwidacznia się w zróżnicowaniu planu i bryły. Fasa­da jest pięcioosiowa. Trzy osie środkowe zajmuje ryzalit zamknięty mansardowym dachem z wieżyczką. Wejście główne mieści się w osi środkowej parteru. Wszystkie otwory ryzalitu zamknięte zostały półkoliście. Przyziemie od piętra oddziela profilowany gzyms. Piętro zaj­muje wysokością prawie dwie kondygnacje. Przez całą wysokość elewacji ryzalitu biegnie osiem pilastrów, zgrupowanych po dwa, między którymi umieszczono długie okna. Ota­cza je profilowana opaska, przechodząca na łuku w archiwoltę. Boki ryzalitu są jednoosio­we, przeprute oknami identycznymi, jak od frontu. Skrajne osie fasady, w odróżnieniu od ryzalitu, otrzymały prostokątne otwory okienne.

Elewacja zachodnia jest sześcioosiowa z przybudówką od strony południowej. Opracowa­na została w tynku boniowanym. Okna otaczone są profilowanymi opaski, zwieńczone gzymsikami. Na narożach elewacji występują lizeny. W połaci dachowej widoczne są trzy okna powiekowe, doświetlające strych. Dobudówka jest parterowa, trójoosiowa mieszczą­ca w osi środkowej niszę prowadzącą do drzwi wejściowych w tej części obiektu. Po bo­kach wejścia widać duże sześciokwaterowe, prostokątne okna. Elewacja wschodnia budyn­ku głównego jest pięcioosiowa, niesymetryczna. Drugą i trzecią oś parteru od strony po­łudniowej zajmuje drewniany, ażurowy ganek, zamknięty dwuspadowym daszkiem. Po pierwotnym boniowaniu elewacji pozostały jedynie fragmenty. Otwory okienne elewa­cji są prostokątne, otoczone szczątkowo zachowanymi, profilowanymi opaskami. Elewa­cja południowa przesłonięta została dwukondygnacyjną dobudówką, z wejściem głównym od strony zachodniej, poprzedzonym przeszklonym gankiem. Pochodzi ona z późniejszej fazy rozbudowy pałacu. Jest otynkowana na gładko, zamknięta dachem czterospadowym o pokryciu dachówką karpiówką. Układ pomieszczeń wnętrza rozplanowany jest wokół wewnętrznego dziedzińca. Wejście główne prowadzi do hallu, z którego korytarz wie­dzie do klatki schodowej ulokowanej w części wschodniej budynku głównego. Schody są dwubiegowe z podestem. Ze względu na różnicę poziomów, komunikacja z dobudówką wschodnią odbywa się poprzez cztery stopnie jednobiegowych schodków. Następnie ko­rytarz prowadzi do poszczególnych sal. We wnętrzach zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami: w korytarzu parteru, hallu oraz korytarzu piętra. Ponadto w korytarzu parteru i piętra zachowały się przyścienne pilastry, na głowicach których wspierają się gurty skle­pienia. W sali na piętrze pozostały w stanie szczątkowym fragmenty sztukaterii sufitów oraz drewniane supraporty drzwi a także sztukatorska, klasycyzująca oprawa kominka.

Po II wojnie światowej majątek przeszedł na rzecz skarbu Państwa w zarządzie PGR. Na początku lat 90. XX wieku administrację sprawuje Agencja Nieruchomości Rolnych Skar­bu Państwa, wydzierżawiając obiekty osobom prywatnym.

 

Izabela Ciesielska

Źródło: „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”

 

Permalink do tego artykułu: http://palacchichy.pl/siecieborzyce/

2 Komentarze

  1. Bernd

    my father, Paul Hermann Günther LUBOSCH, was born here. I am looking for his birth certificate. Who should I contact to get a copy??

  2. Marta

    I think that you should contact the parish priest. maybe your father’s birth certificate will be in the parish books. I am interested in local history, you can write to frania1376@wp.pl

Odpowiedz na „MartaAnuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć tych znaczników i atrybutów HTMLa: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CommentLuv badge